Verhalen over ons alledaagse leven. Zo gewoon dat het bijzonder is.

1. Wanneer ik dit typ, zit ik op de bank. Zak chips, leuk programma op de tv. Het is er een met allerlei zangers, die een liedje zingen voor elkaar. En ooh wat zijn ze aardig voor elkaar. "He Bah zeg" denk ik steeds. Verder vind ik het best oke.  Naast de chips staat wijn. Dat ik het geslijmjurk maar zo zo vind, wordt meteen afgestraft omdat ik deze wijn niet te drinken vind :')  2a Een paar maanden geleden gingen we tijdens de coronatijd op bezoek bij juf N in de schooltuin. Een soort van opeens had ze een bos bloemen voor me verzamelt. "Voor jou mama!" Veel bloemen uit de tuin verdwenen die mee gingen naar ons huis. "Oh wat lief schat! Volgende keer even vragen of het mag he lieverd?" 2b Onder het eten fluisterde ze geheimpjes in m'n oor. "Mama, als ik naar de grote school ga, ga ik naar juf. Als ik naar de grote school ga, ga ik knutselen. Ik ga fietsen op de fietsjes en ik ga liedjes zingen. En mama, mama, ik ga dan géén bloemen uit de tui...

{1. Wat als het leven je zoveel klappen heeft gegeven dat het licht even niet meer aan is? Wat als de zon net zo donker is als de maan? Wat als je slecht voelen niet meer beter lijkt te worden? Dat je niet had opgemerkt dat de zomer langzaam herfst wordt en het ineens winter is geworden en het dagen aaneen hard sneeuwt? Dat je niet meer kunt vertrouwen op de wind die je zal dragen?  Dan zie ik jou} 2. We waren allebei wel klaar met vakantievieren. Mn oudste en ik. Na 8 weken thuis en oke, een week vakantie, hadden we wel weer behoefte aan wat meer structuur en minder televisie kijken. Gister was t dan eindelijk zover. De vakantie zat erop. Acht weken lang vroeg hij wanneer hij naar z'n nieuwe school zou gaan. Ik mocht hem wegbrengen en ophalen. Iets waarvan je denkt dat het leuk is. "Oh kijk daar! Mijn liefste vader en moeder zijn er weer. Wat heb ik ze gemist!" Nee dus. Hij was kwaad want hij wilde met de taxi naar huis. Dat is vele malen leuker dan met je ouders mee naa...

1. Ik ben blij dat de hitte weg is. Er kwam vrij weinig uit m'n handen. Het zweet brak me op de meest ongelegen momenten volledig uit. Plus dat zweet in je ogen ook gewoon pijn doet. Absoluut niet grappig. Zo vond ik het een goed idee om met 30 graden door de stad te lopen met de hele familie. Dolletjes.  2. Vorige week werd ik door een herinnering terug in de tijd gebracht. Ik had er zelf niet eens bij stil gestaan dat het auto-ongeluk zich precies 5 jaar geleden had afgespeeld. Een aantal bizarre paar seconden die mijn toch al kwetsbare ik op zijn grondvesten deed schudden. Hoe toevallig het was dat ik daar reed. En hoe wonderlijk dat we er vrij weinig -behalve een trauma- aan overhielden. Een pagina in het boek van mijn leven. Soms is het stom dat je het maar gewoon gebeurd en t alles opnieuw op z'n kop zet. Als het aan mij had gelegen was het gewoon niet gebeurd. Soms dacht ik dat het aan mij lag, want hoeveel klappen kan het leven je geven? Het waren er veel. En hard. Maar...

1. Ik begin niet meer aan Duits praten. Lezen kan ik wel en schrijven lukt me ook re-de-lijk. Ik werd lief toegelachen toen ik het probeerde. "Ach, heb je weer zo'n schattige Nederlander" :') en dus gaf ik het op.  2. Gelukkig hoeft dat ook niet meer want, we zijn weer thuis. Thuiskomen is bijzonder want ik ben er nog altijd druk mee. M'n bed ligt wel weer fijn. Al sta ik iedere ochtend voor dag en dauw ernaast. Niet omdat het moet maar omdat ik gewoon niet langer slaap. Voordeel is wel dat ik opsta voordat m'n luidkeelse kinderen me wakker maken en ik daarom in alle rust van m'n ontbijt kan genieten. 3. M'n huis was weer ontzettend groot toen we er weer waren. Het verschil met vorige vakanties is dat het nu eigenlijk net zo schoon was als toen we gingen. Zonder huisdieren blijkt je huis niet zo vies te worden. Behalve een gek geurtje dan. Heerlijk muf.  4. We vielen van het een in het ander want de vakantie voor de (nog even) peuter is voorbij. Ze mag...

1. In gedachten stierf ik al bij de gedachte van het lange stuk rijden naar onze vakantie. Vier-en-half uur zou het duren met een beetje geluk. Sinds het ongeluk is het ikdraaimnhandnietomvoorlangeafstanden - gevoel eraf. Ik vind het wel vervelend vanwege de voorpret die je dan geen voorpret kunt noemen. "Denk er niet aan" hoor ik mezelf soms denken en anderen zeggen. Nee, dat is fijn opbeurend. Wees maar gewoon lief voor mezelf. En vraag maar om vertrouwen. Ontspan. Wie weet ga ik dan toch dood onderweg, maar dan heb je je in ieder geval niet tegen laten houden door je angsten.  2. En zo gebeurde het dat we na vierenhalf uur rijden arriveerden op onze bestemming. Levend en wel :) Mocht het dramatisch klinken, dan komt het omdat ik het zelf was die ons er heen reed. Zo goed als Angstloos. En ik was trots.  3. We hadden een heerlijk huisje. Met de nadruk op hadden. Sinds het moment dat we het betraden, stikte het van de wespen. Deze bleken hun intrek te hebben genomen in de ga...

1. Sinds het 'maak de hele dag ruzie met je broer/zus' een beetje is overgewaaid dient er zich een nieuw fenomeen aan. Namelijk die van 'sorry, mijn welgemeende excuses dat ik überhaupt besta'. Sinds de dochter ontdekt heeft dat draaien met haar ogen een effect op mij heeft, doet ze dat, zeker niet perongeluk, een paar keer per dag. Er komt nog net geen 'duuhh' dat mondje uitrollen met een draaiende hand erbij. Of wacht, toch een soort van wel. Ze legt gewoon haar hand op mijn mond. Ze kwam er pas achter dat ik dan ook mn tong over die hand laat gaan waar we dan smakelijk samen om lachen. 2. Waarom duurt het tvprogram 'Zomergasten' zolang? Ik doe er op deze manier 5 dagen over om 1 aflevering te kijken. 'Mama? Mamaaaaa!' Word ik vaak onderbroken en dat ongeveer keer 100. Ze doen dan wel vaak de mededeling dat ze me lief vinden. Oke, vooruit. Dat is dan wel een smeltmoment x100.   3. De man was jarig en trakteerde op een spiksplinter nieuwe autora...

1. Ik bestelde een paar kledingstukken voor de dochter. Jurken, rokjes en 'eenhoornen' domineren haar garderobe. Sinds dit door de brievenbus werd geschoven is ze niet haar moeder dankbaar, maar meneer de postbode. *zucht* ;-)  2. Het ruziemaken van het kroost waar ik het vorige week over had is sindsdien toch flink minder geworden. Ik denk dat het kwam door een error die bij mij ontstond en daardoor riep dat ze allebei op hun eigen kamer gingen spelen, zagen ze blijkbaar het licht en ik ook weer - aan het eind van de tunnel :')  3. Hilarisch zijn kinderen vaak wel. Zo hard ze ruzie maken, in het stadhuis notabene, 1 minuut later vragen ze elkaar ten huwelijk waar hun ouders elkaar het ja-woord hebben gegeven.  4. We gingen naar een sluis. Toen ik er langsreed de dag ervoor zag ik een glijbaan met veel zand van een dijkje af. Na 50x ervan af gegleden, gingen we weer naar huis en sliepen ze die nacht wel heel goed.  5. Van het weekend maakte ik tomatensoep. Niet dat d...