Verhalen over ons alledaagse leven. Zo gewoon dat het bijzonder is.

Come running through the forest of these thoughts and collapse  into the clearing of grace. Run through the wilderness of who and what di not want you  and realize there is a freedom for you  to still want better things.  It is okay to dream better dreams. Even if what you lost  seemed to be everything.  Because the truth is,  you were always made for more.  You were always made to carry on. through the worst of things,  gathering all the strength you would need  to be who you are today.  Even when you were hurt along the way.  Even when you felt like a prisoner in your very own mind, by grace,  you survived and you still have permission  to roam free.  Roam free into the clearing. Catch your breath. Fall. Rest.  Begin again.  You are allowed to do that.  You are allowed to want more than these current feelings and out in the clearing,...

"Het is een bijzondere jongen", zegt de kindercardioloog. "In alle opzichten", hoor ik mezelf zeggen. Hij rent en vliegt en doet het liefst allebei tegelijk. (Wat is het fijn als ie 's avonds in z'n bed ligt) En ik leer veel van hem. Over het hier en nu en daarin te leven. "Zijn hart ziet er mooi uit. Het klopt. Loopt goed door, maar dit snappen we niet. Het past totaal niet bij het beeld dat hij laat zien. Ik wil de controle niet over 3 jaar zoals dat we nu hebben gedaan, maar ik wil hem volgend jaar weer terugzien". What the fuck?! Nee hoor. Dat was echt niet de deal. Hij zou gewoon pas over 3 jaar moeten terugkomen. En waarom weten jullie niet waar het vandaan komt? Onzekerheden zijn zó stom. Mijn hoofd draait overuren. Ik herpak mezelf maar weet weer even hoe het 4 jaar en 9 maanden geleden was. Toen ze wisten ook niet waar het toe ging leiden. Hoe het hem zou vergaan. Hoe hij het verder dat jaar zou gaan doen. Ik neem het de knappe koppe...

Het was een normale dag. Zo leek het. Iedereen deed z'n ding. Het regende af en toe en soms leek de zon om het hoekje te kijken. Het moment waarop ik dat ene nieuws zag, kroop het meteen onder m'n huid. Vooral dat kleine meisje van een jaar oud.  Haar mama gestorven op een woensdagavond. Op te jonge leeftijd..Wat zal ze gemist worden... Dat je dan nooit zult weten hoe ze rook. Hoe ze je knuffelde en hoe ze je troostte als je bang was. Hoe ze klonk in haar stem, hoe ze haar vork vasthield tijdens het eten, hoe ze je in bed stopte en misschien wel zachtjes voor je zong. Hoe ze liefkozend je naam zei en je door je babyhaartjes streek. Ooit was ik datzelfde meisje. Het meisje dat op veel te jonge leeftijd haar vader verloor. Vaak als ik het mensen vertel vraagt men of er herinneringen zijn. 'Nee, helaas' vertel ik ze dan. Lief meisje, Ik hoop dat mama's naam iedere dag genoemd wordt. Ik hoop dat jij mag weten door anderen hoe geliefd je bent door je mama. Dat jij ...

Ik ruim mn huis op. Al het overbodige moet eruit. Voor mij nutteloze dingen. Dingen waar ik niet meer blij van word. Kasten worden geleegd. Nagekeken. Even met een doek erdoor. De ruimte die ik ervan krijg is groot. Het maakt dat ik in een keer het hele huis wil doen. Tot ik me bedenk dat ik ook nog 2 kinderen heb die af en toe iets te eten of te drinken willen. En dan ben ik bij dat ene keukenkastje. Ik vraag me af of t die ene is die mn zus voor ons kocht. Aangezien ikzelf daar amper toe in staat was. Die ene die op de wasbak van 'onze' badkamer stond. Die Vier jaar en 7 maanden geleden. Onze tijd in Groningen. Waar we mochten verblijven in het Ronald mcDonaldhuis. Omdat mijn nieuwsgierigheid het won, waste ik mn handen ermee. En daar was ik dan ook weer even. Terug in de tijd. Bijzonder is dat wel. Hoe dat werkt. Zo ongelukkig voelde het niet. Eén geur en je bent weer op een plek die inmiddels ver van mij af staat maar toch nog iedere dag meedraagt. In mn hart in mn ho...

Het is half tien in de ochtend als ik de afdeling voor bevallende vrouwen op loop. "Bent u hier alleen?!" vroeg de ietwat verbaasde verpleegkundige achter de balie. "Nee" zeg ik. "Mijn man zet de auto in de garage". Terwijl ze tegen me praat antwoord ik dat ik dit wel voor de middag zou gaan doen. Bevallen. Ze lachten lief naar me. Ik denk niet dat ze dachten dat ik helder kon nadenken. Het kind wilde eruit. En hoe. Ik hoorde woorden als 'natuurtalent' en vroeg mezelf af 'waarom?' Als zelfs ik dit kan, kan iedere vrouw dat met mij. 11.22 Daar was ze dan. Een huilend klein meisje. En god, wat leek ze op Glenn.  Alsof het verleden me inhaalde. Wat doen jullie me aan, vroeg ik mezelf stilletjes af. Al kon ik mijn ogen niet van haar afhouden. Zo lief, klein en mooi. Dat we dit nog eens mee mochten maken. Wat een ongelooflijk wonder. "Niks aan de hand", zei ik tegen de verpleging toen ze haar wogen. Een ruime zeven en een halve p...

Met de regelmaat van dat ik van je hou gaat de zon op en onder De vanzelfsprekend- heid die dat lijkt is eigenlijk gewoon een wonder ~ Lars van der Werf Gisteren gebeurde er iets. Iets waarvan de aarde even schudde. Rillingen gingen over lijven. Een ontzagwekkend verdriet die het met zich meebrengt. De ouders waarvan de kinderen er opeens niet meer zijn. De grootste angst van menig moeder, menig vader. De mijne. De rouw voor eeuwig. De liefde voor eeuwig. Niets is zo aanwezig als het kind dat gemist wordt. Nooit meer hetzelfde. In één ogenblik alles veranderd. Gewone dingen. Een kusje, een aai over je bol. Een glimlach. Die goede grap. Elkaars aanwezigheid. Het bij elkaar kruipen in bed op een zondagmorgen. Alle eerste keren. het eerste lachje. Het eerste stapje. Die van school. De eerste keer spelen met een vriendje. Het 's avonds naar bed gaan. Je kindje tevreden zien liggen slapen. Of gewoon de was. Met al die kleren. Misschien wel met die ene broek. Die ze n...

Life may not be the party we've hoped for but while we are here we should dance ... Nee, ik wil hier geen treurig verhaal van maken. Zeker niet omdat het leven meer bestaat dan alleen uit dat. Ontkennen kan ik het ook zeker niet. Ik zoek ook al langer naar woorden om dit te kunnen verwoorden, ze leken er gewoon niet te zijn.  Ik wilde altijd een moeder zijn die ik in gedachten had, maar dan moet juist dat soort kind wel bestaan. En dat is t 'em juist. Hij bestaat niet.  Een gezond kind. Een kind dat volgens de lijnen meegroeit en gewoon in het (mijn) plaatje past.  Meteen voel ik me schuldig. Want welk kind doet dat perfect?  Ik zal ermee moeten leren dansen. Het leren omarmen. Het brengt ook mooie dingen met zich mee. Het loslaten van mijn eigen verwachtingen, mijn eigen beeld. Meevaren op de golven die het leven mij te bieden heeft. Ik vind het moeilijk, want zo gaat dat al even, dat er dingen gebeuren waar ik niks over te zeggen heb gehad. Een s...