Verhalen over ons alledaagse leven. Zo gewoon dat het bijzonder is.

Lieve Pluis Vandaag weet mama weer wat 'mooi weer' inhoudt en zit dan ook lekker op een stoel te genieten van de warmte. Al gaat het niet echt 'je van het' want mn ziel zit ergens onder m'n arm verborgen. Het kost tijd om alles wat er de afgelopen weken gebeurd is achter me laten. Tijd die ik eigenlijk aan leukere dingen wil besteden. Weet maar al te goed hoe t werkt. Ik moet er doorheen. Het klinkt zo verstandig dat ik er bijna groen van zie. Soms pak ik een tijdschrift, ga ik naar een winkel of luister ik een muziekje. Zodra het weer stil is, begint de sneltrein weer te rijden en vraag ik me af of het ooit nog goedkomt. Mijn geweten zegt dat het natuurlijk goedkomt, maar zover ben ik nog lang niet. Dus geweten, hou asjeblieft je mond. Inmiddels heb ik mijn buik vol aan die teksten dat ik gelukkig moet zijn, blij en dat het leven fantastisch is. Positief denken is al net zo vermoeiend... Ik hou het maar gewoon op me voelen zoals ik me voel. Wat een lieve zuste...

Lieve Glenn Lekker mannetje van me. Het is een bijzonder weekend! We zijn voor het eerst op elkaar aangewezen. Je pap is 'n eind van huis. Terug naar Groningen. Dit keer voor zijn hobby. De autocross. Een hobby die mama nooit begrepen heeft. Het geeft niet. Papa zonder hobby..kan me er geen voorstelling van maken! Want liefje, al vindt je mam het niks, we zijn niet allemaal hetzelfde. En zeker je pap en mam niet :) Je ligt weer lekker bij me. Wat een rust hier in het ziekenhuis en wat doe jij het daar goed op! Langzaam zal de zuurstof afgebouwd worden. De dokter zei dat zij zullen aangeven wanneer jij er aan toe bent om naar huis te gaan, maar pap en mam mogen ook aangeven wanneer wij genoeg geaard zijn en toe zijn aan jouwn thuiskomst! Wat een feestje zullen we daarvan maken lieve Pluis♥ Dat thuis zijn is ook wat. Mama loopt opnieuw rond als een kip zonder kop. Ze is alles kwijt al weet ze heus waar alles staat. Maar hoe heerlijk is het dat ik weer in mijn eigen bed lig, onder...

Lieve Glenn Wat ben jij weer een grote bikkel geweest. Er waren wel drie grote stoere mannen om jou op te halen met de ambulance. Je lag heerlijk te slapen. En nog steeds ben je er moe van. Slaap maar lekker lieverd. Daar knap je van op! Zitten we weer in het ziekenhuis met dat grote groene weiland eromheen, waar het 3 weken en 1 dag allemaal begon. Bij mama lopen de waterlanders alweer over haar wangen. Het gevoel van toen komt weer helemaal terug. Een aantal bekende gezichten..de kinderarts in opleiding die er in de nacht was, de verpleegkundige die ons uitzwaaide naar Groningen. Ook het beeld hoe jij in de couveuse ging om naar 't UMCG te gaan, staat in mijn geheugen gegrift. Maar wat zijn we blij dat jij hier bent! Een kamertje alleen en de verpleegkundigen die jou extra goed in de gaten kunnen houden! En mama die haar tranen kan laten gaan, wat zeker nog vaker zal gebeuren. Lieverd, je pap en mams zijn door alle ervaringen getraumatiseerd, zoals de maatschappelijk werker al...

Allerliefste Glenn Wat lijken de dagen hier alweer gewoon te worden! We staan op, komen bij jou en gaan weer naar 'huis', eten wat en we gaan weer slapen. Maar vandaag is alles anders. Mama zit hier op het grote bed in dat zelfde huis met katachtige ogen te kijken hoe verwoed papa aan het stofzuigen is. Hoe de tassen in de hoek gestapeld staan. Lief mannetje, morgen mag jij een soort van naar huis! Uitzieken in het Deventer Ziekenhuis. Daar waar het allemaal begon. Mama kan het nog steeds niet geloven en is er bijna van overtuigd dat ze het hier gaat missen. Je moeder is af en toe de weg kwijt en heeft ze vaak niet op een rijtje en heeft een aantal steekjes los. Opnieuw krab ik mezelf weer op mijn hoofd en vraag ik me af of het wel echt is. Tijdens het gesprek met de dokter hebben pap en mam ons gevoel zo goed mogelijk verwoord. Natuurlijk staat jouwn gezondheid op nummer een voor ons. We vroegen ons gewoon af wat de meerwaarde nog zou zijn van jou verblijf in het UMCG. Mama...

Lieve Glenn Dat was wel een beetje spannend vandaag, de beoordeling van de dokter. Helaas is het nog niet zover dat je weer naar huis mag. Je mams vindt het jammer, maar beseft zich heel goed dat de dokter geen half werk wil leveren, omdat je heel ziek bent geweest. Voor nu zijn de kleine stappen voor mij voldoende. Bij mama dringt het steeds meer door hoe ziek jij was en als we later waren geweest dit heel anders was afgelopen. Het is iets dat steeds door mijn hoofd spookt. Bijzonder hoe dat werkt. Die maandagavond om half 12 's avonds. Precies 3 weken geleden. Die keer dat ik met jou voor de zekerheid naar de huisartsenpost ging, omdat mama het niet vertrouwde. Nog geen dag later waren we hier en begon het allemaal...Het circus zonder clowns en het pretpark zonder pret...mama krijgt het er erg benauwd van en heb ik het gevoel dat mijn keel wordt dichtgeknepen. Gelukkig kan ik genieten van de kleine dingen die door dit alles heel groot zijn geworden. Zoals kijken naar jou hoe ...

Lieve lieve Glenn, Vanmorgen liep mama samen met papa vanaf het huis naar jou in het ziekenhuis. Een hele fijne wandeling. Er was geen kip te zien en er was nog zo'n lekker ochtendbriesje. Eenmaal bij jou was er ook geen kip. Op die paar kleine buren na. Heerlijk die rust. Zo druk het gister in mijn hoofd was, waardoor ik bijna alleen kon huilen, zo kalm ben ik vandaag. We kunnen jou weer zelf voeden! Lieverd, als het gaat om dit soort dingen, zijn twee weken veel te lang! Eigenlijk is een dag niet geknuffeld, een dag niet geleefd.. Vandaag is de sonde uit je lijf gehaald. Nog maar een paar stapjes verwijderd van het einde, waarvan we nog niet weten wat het einde is. Van het leven nu kan ik niks van op aan. Ik zou graag veel dingen uitgestippeld willen zien en ongeveer precies weten wanneer bepaalde dingen gebeuren. Wat een ongelooflijk gevecht met dit lot! Wat een tranen, wat een boosheid, wat een verschrikking om hier doorheen te moeten. Met iedere vezel in mijn lijf heb ik m...

Lieve liefste Wat een dag vandaag. Het gaat te snel voor mama ineens. Het is een goed teken en het is niet meer bij te benen. Met als gevolg dat je mam weer es in de kreukels ligt en weer moet wennen aan de nieuwe situatie. Vandaag ben je naar de kinderafdeling gebracht. Een groter verschil is er bijna niet! Allemaal krijsende baby's met ouders en daarvan ook nog eens de andere kinderen. De zuster is er niet meer constant bij. De heimwee naar huis is groter dan ooit. Mama voelt zich blij, verdrietig tegelijk, om de beurt en door elkaar heen. Het is goed nieuws, maar m'n gevoel is geloof ik achter gebleven op de kinderIC. Je moet nog wel weer even gaan groeien lief mannetje. Je weegt nog maar 2600 gram en ik kan je ribben tellen. Van je beentjes is ook niet heel veel over. Iedere keer als ik het zie kan ik mijn tranen amper bedwingen. Opnieuw vraag ik me af waar we in hemelsnaam terecht zijn gekomen. Ik geef het maar wat tijd om mezelf te ontkreukelen. Morgen weer een nieuwe...