Doorgaan naar hoofdcontent

Nieuwjaarsproloog

Ik was van plan om het einde van t vorige jaar een verhaal te schrijven over het afgelopen jaar. We waren er even tussenuit (heel burgerlijk naar een burgerlijk huisje op een burgerlijk vakantiepark, maar dat is oke. Je leeft immers maar 1x ;) dus kan ik nu sterven. Grapje natuurlijk)
Zoals ik dus op vakantie was, was mijn brein dat ook.
Poging nummer zoveel dus.
Als je het mij vraagt was 2017 niet bepaald mijn jaar. In een belangrijk opzicht ook wel weer, maar het heeft me zeker heel wat grijze haren erbij doen krijgen.
Het mogen krijgen van een tweede kind. Gezond en wel! Wat een ongelooflijk wonder en natuurlijk ben ik een dankbaar mens. Maar daarnaast heb ik dat toch wel even onderschat. Zoals ik steeds gedacht had dat ik die er wel 'even bij zou doen'. Boy. I was so wrong. Ik heb ontzettend gezweet.
En zo goed als het allereerste begin was, zo slecht voelde ik mezelf halverwege. Het moest er van komen denk ik nu. Een gezond kind krijgen gaat je niet in de koude kleren zitten, na alles wat we meemaakten.
Het was geen polonaise die we liepen. Daar had ik wel op gehoopt. Ik heb zeker niet altijd genoten. Ik kon het niet.
De roze wolk was ver te zoeken. En dat vind ik moeilijk om zo even op te schrijven, want alles had zn weerslag. Ik wilde gewoon blij zijn. Na alles.
Alles wat we meemaakten met Glenn, het zit nog altijd in mn aderen. En het is niet altijd hard gejank. Het heeft me veranderd en ik maak daarom bepaalde keuzes en ik kan niet ontkennen dat ik er niet meer aan denk, want het komt iedere dag nog weleens voorbij. Dat ie nu gezond is zegt niets over mijn gevoel nu. Het goede nieuws: Ik kan ook nog lachen. Net zo goed. 
Dus zo stoer ben ik niet. Al krijg ik dat weleens te horen. Ik doe vaak maar wat. Ook ben ik vaak allang blij dat ik kan ademhalen met 2 stuks nageslacht. (Eigenwijs is hun tweede naam)
En oh wat kan ik lachen om die 2. Als ze samen aan t geinen zijn. Dat gegiechel, daar doe ik het voor :)
Een nieuw jaar en nieuwe kansen. Al geloof ik meer in een dag. Een jaar is te lang als je vandaag leeft.

Reacties

  1. Stefanie Blogt4 januari 2018 om 22:33

    Mooi!! En je voelt je misschien niet altijd stoer..maar je flikt t em wel elke dag weer! Ik vind je een kanjer! Xx

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Elf jaar later

Is het niet mooi om te merken hoe veerkrachtig een mens kan zijn?  Dat er weer lucht komt in een trauma. En het trauma niet langer meer een trauma heet? Niet dat de ervaring weg is. (Daar kun je op hopen als je er middenin zit)  Nee, het is niet meer licht ontvlambaar. Het hangt niet meer boven je hoofd als een donkere grijze massa die je overal achtervolgt.  Ergens laat je het dan toch los. Heel voorzichtig laat het los, als een lijm die zijn kleefkracht verliest, zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Nog altijd word ik er door geroerd. Of dat ik soms huil wanneer ik iemand vertel over toen. Dat is niet erg, want het mag er ook gewoon bij horen. Het hoeft niet weg. Net als littekens. Deze zie je alleen niet direct. Hij zit immers op mijn hart. En dat heeft ook weer wat fijns in zich.  En niet alleen dat. Elf blijkt ook de leeftijd van de ontelbare, soms mooie (levens)vragen.  "Toen ik een baby was en mijn hartje erg ziek ging de dokter toen hier *wijst naar ...
Een reactie posten
Meer lezen

Klaar

Vandaag kreeg je die felbegeerde klavertje 4. Zo'n mooie groene voor aan je tikiring met al die andere tiki's die staan voor een behandeling. Mama nam em in in ontvangst en degene die em gaf riep nog hoe fijn t was. Jaja heel fijn. Tuurlijk. 1 groot feest... Lieve Glenn Vandaag was het weer zo ver; een eind rijden naar Groningen! En je deed iets waar mama wel lang naar uit had gekeken..je liep door dat grote ziekenhuis! En je keek je ogen uit. Er werd alle kanten op gelopen behalve de goede. Op een 'goed' moment was je t zat en bleef je fijn zitten. Midden in t ziekenhuis. Toen was mama daar weer om je te dragen. De zware poemel, waarvan we later wisten;11,5 kilo en 85 cm ;) 2 kilo sinds je ontslag! Supergoed! Dok vond je een supergrote jongen die er goed uitziet. En leuk ook.  Huilen deed je. Toen met de hartecho. Van tevoren had je die ambulance auto uit een kamertje met toestemming gepikt en was daar zo lief mee aan t spelen. Toen ik je oppakte om naar de ec...
Een reactie posten
Meer lezen

Dingen die me bezighouden #3

1. Het was zo'n dag die goed begon. Ik stond op tijd op om m'n ochtendprogramma af te draaien. Het kroost kreeg te eten, kleren aan en gingen naar school en schooltje. (Nog maar 3 dagen!) Halverwege de dag voerden ruzies en boosheid de overhand, wat niet meer stopte. Van narigheid vloog ik em in m'n eentje . Dit keer naar de Hema. Voor de jufjes.  2. Vorige week speelde Glenn op de kinderboerderij met z'n klasje. Hij mocht bij zijn ene juf in de auto, zo vertelde hij. "Juf E heeft een Renault! En juf T een Seat". Het was dezelfde kinderboerderij waar ik met hem was, in een ander tijdperk. Hij was nog net geen 2. Hij huilde alles bij elkaar die ochtend. Deze keer niet. (Gelukkig voor z'n juffen) Hij speelde de hele dag heerlijk en sliep ook heel goed die nacht.  3. Als (dubbele) mantelzorger heb ik in de week niet heel veel tijd voor mezelf. Het is wel echt nodig dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik schafte daarom een halve nieuwe garderobe aan, waarond...
Een reactie posten
Meer lezen