Doorgaan naar hoofdcontent

Zelfonderschatting/Nachtelijk tafereeltje

Het is half 5. Midden in de nacht.
'Laat het aub niet waar zijn'. Maar het gehuil blijkt echt. Toemaar, slaap maar weer verder. Mama is een beetje moe. Ik zit er niet echt op te wachten, ik kan dit niet, ik wil gewoon slapen...

Het stopt niet. Naar mate ik langer wacht, hoe harder het gehuil wordt. Met enige vorm van tegenzin stap ik uit bed. Ik haal de baby uit haar ledikant en leg haar naast me, in de wieg. Die grote fles met moedermelk gaat erin, bijna voordat ik met mijn ogen kan knipperen.
'Ga nu maar weer slapen' hoor ik mezelf tegen de baby zeggen.

Laat het niet waar zijn, denk ik opnieuw. Het was toch niet de deurklink?
Toch wel. De peuter komt aangespeurd. Nog half slaperig kruipt hij in het grote bed, zoals wel vaker gebeurd.

Natuurlijk gaat de baby niet slapen.
'Zusje!' roept de peuter. En met enige lichtjes in zn ogen aanschouwt hij hoe ze de clown uithangt, daar midden in de nacht, in de wieg.
En stiekem lach ik ook. Het is te hilarisch. Dit schouwspel in het donker.

Het slapen wordt ons niet meer gegund denk ik. Klaarwakker is de baby. De peuter weet zich geen houding. Als laatste poging stort hij zijn kleine lijf op die van zn moeder. Het zusje gaat nog even door met haar nachtelijke taferelen.

Uiteindelijk besluit ik de peuter terug te leggen in zn bed. Voor ons allemaal beter. Versufd stemt de peuter ermee in en valt bijna meteen in een diepe slaap.

Uiteindelijk heeft de baby mn borst gevonden om op te liggen.
En eindelijk..we vallen in slaap...:)

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Dingen die me bezighouden #3

1. Het was zo'n dag die goed begon. Ik stond op tijd op om m'n ochtendprogramma af te draaien. Het kroost kreeg te eten, kleren aan en gingen naar school en schooltje. (Nog maar 3 dagen!) Halverwege de dag voerden ruzies en boosheid de overhand, wat niet meer stopte. Van narigheid vloog ik em in m'n eentje . Dit keer naar de Hema. Voor de jufjes.  2. Vorige week speelde Glenn op de kinderboerderij met z'n klasje. Hij mocht bij zijn ene juf in de auto, zo vertelde hij. "Juf E heeft een Renault! En juf T een Seat". Het was dezelfde kinderboerderij waar ik met hem was, in een ander tijdperk. Hij was nog net geen 2. Hij huilde alles bij elkaar die ochtend. Deze keer niet. (Gelukkig voor z'n juffen) Hij speelde de hele dag heerlijk en sliep ook heel goed die nacht.  3. Als (dubbele) mantelzorger heb ik in de week niet heel veel tijd voor mezelf. Het is wel echt nodig dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik schafte daarom een halve nieuwe garderobe aan, waarond...
Een reactie posten
Meer lezen

Klaar

Vandaag kreeg je die felbegeerde klavertje 4. Zo'n mooie groene voor aan je tikiring met al die andere tiki's die staan voor een behandeling. Mama nam em in in ontvangst en degene die em gaf riep nog hoe fijn t was. Jaja heel fijn. Tuurlijk. 1 groot feest... Lieve Glenn Vandaag was het weer zo ver; een eind rijden naar Groningen! En je deed iets waar mama wel lang naar uit had gekeken..je liep door dat grote ziekenhuis! En je keek je ogen uit. Er werd alle kanten op gelopen behalve de goede. Op een 'goed' moment was je t zat en bleef je fijn zitten. Midden in t ziekenhuis. Toen was mama daar weer om je te dragen. De zware poemel, waarvan we later wisten;11,5 kilo en 85 cm ;) 2 kilo sinds je ontslag! Supergoed! Dok vond je een supergrote jongen die er goed uitziet. En leuk ook.  Huilen deed je. Toen met de hartecho. Van tevoren had je die ambulance auto uit een kamertje met toestemming gepikt en was daar zo lief mee aan t spelen. Toen ik je oppakte om naar de ec...
Een reactie posten
Meer lezen

Dag #8

Lieve Glenn Wachten duurt lang. Heb ik je vast al tig duizend keer gezegd, maar vandaag was t alweer zo ver. Eerst wachten op de ECG. Die al vele malen later werd uitgevoerd dan gepland. En dan wachten op de uitslag. Gelukkig helemaal in orde! Dus, de pacemakerdraden mogen eruit  :-) En dan wachten op de thoraxchirurg. Aangezien t vakantie is, is er maar een in t huis. Normaal zou t niet erg zijn, maar je moet volgens protocol dus daarna 24 uur aan de monitor, omdat die draden dus in je hartje prikken. Wachten dus en die rekensom dus, voor als t morgen wel goed is. Nou ja goed, we zullen t zien. Het gaat goed met je. Dat is zo fijn. Wel een gesprekje met de arts gehad over je eetgedrag, wat momenteel echt te weinig is om aan te komen. We denken en hopen dat t thuis goed komt. Papa's kookkunsten zijn de beste. Dat zeggen we maar niet te vaak. Zometeen gaat ie nog naast zn schoenen lopen ;-) Maar wat een enorm verschil met vorig jaar. Mama dacht eraan vanmiddag in een moment allee...
Een reactie posten
Meer lezen