Doorgaan naar hoofdcontent

Negatief

Lieve Glenn

Weet je wat t is. Soms is mama gewoon weg over het algemeen niet echt positief over t leven. Mijn beeld van de wereld is nou niet echt wat je zegt rozegeur en maneschijn te noemen. Er gebeurd zoveel ellende. Mensen worden ziek. Kinderen gaan dood. Mensen moeten vluchten. Mensen worden vermoord. Mensen hebben honger. Mensen worden onderdrukt. Mensen kunnen enorm wreed zijn en hard. En hebben er alles voor over om te overleven...ten koste van elkaar.

Mama weet dat ik deze aardbol neerzet als een bak ellende. Maar wat mama niet wil is om jou een vertekend beeld mee geven, dat het altijd maar zo leuk is. Of zolang je maar positief denkt, je je leven dan ook zonder enige ellende kan leven.. Ik denk ook niet dat het kan. Ik heb zelf mee moeten maken hoe deze wereld vervuild is. Waarin vreselijke dingen gebeuren. Een heel ziek kind, een auto ongeluk, een miskraam..

Twee jaar geleden had k nooit kunnen denken aan de impact van mama worden. Veel groter dan ik me had voor kunnen stellen. Na dit allemaal met jou gebeurd was moest ik weer leren leven. Leren leven met jou. Ik was immers mama geworden, van n veel te bijzonder jochie. Te bijzonder omdat k die eer voor mijn gevoel niet aankon, omdat k wist wat er met je kon gebeuren. Hoe kwetsbaar t leven is en ik kennismaakte met het gegeven dat ook kinderen doodgaan. Zomaar...
Alle begrippen die zo duidelijk leken, waren onzeker geworden en weggevallen. Alles waar je zo op bouwde. Weg..en ook al is je baby er dan nog. Nog steeds is die impact aanwezig. Niet meer in dezelfde mate, want man, mama heeft wel even wat werk verzet afgelopen maanden.
Vol overgave. En dan maar zien waar t schip zou stranden. De controle laten varen...

En ondanks alles ben ik dankbaar voor wat ik heb gekregen. Dat ik mag ademhalen en de zon iedere dag opgaat, ook al schijnt ze soms achter de wolken. Het is allemaal niet vanzelfsprekend. Dat ik een mooie zoon op deze wereld heb mogen zetten, wat een wonder. En je nu leeft zoals nooit tevoren...en een 2e baby. Jeetje, wat een grote verrassing is dat. Een kers op de taart :)
En zo kan ik nog wel even doorgaan!

Liefje, ik ben apetrots op jou. Al beklim je de tafel en je speelgoedkast. En gooi je boodschappen in de wagen waar we thuis pas achter komen (en we dus eigenlijk helemaal niet nodig hebben) :)

Liefs
Je Mama

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Elf jaar later

Is het niet mooi om te merken hoe veerkrachtig een mens kan zijn?  Dat er weer lucht komt in een trauma. En het trauma niet langer meer een trauma heet? Niet dat de ervaring weg is. (Daar kun je op hopen als je er middenin zit)  Nee, het is niet meer licht ontvlambaar. Het hangt niet meer boven je hoofd als een donkere grijze massa die je overal achtervolgt.  Ergens laat je het dan toch los. Heel voorzichtig laat het los, als een lijm die zijn kleefkracht verliest, zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Nog altijd word ik er door geroerd. Of dat ik soms huil wanneer ik iemand vertel over toen. Dat is niet erg, want het mag er ook gewoon bij horen. Het hoeft niet weg. Net als littekens. Deze zie je alleen niet direct. Hij zit immers op mijn hart. En dat heeft ook weer wat fijns in zich.  En niet alleen dat. Elf blijkt ook de leeftijd van de ontelbare, soms mooie (levens)vragen.  "Toen ik een baby was en mijn hartje erg ziek ging de dokter toen hier *wijst naar ...
Een reactie posten
Meer lezen

Klaar

Vandaag kreeg je die felbegeerde klavertje 4. Zo'n mooie groene voor aan je tikiring met al die andere tiki's die staan voor een behandeling. Mama nam em in in ontvangst en degene die em gaf riep nog hoe fijn t was. Jaja heel fijn. Tuurlijk. 1 groot feest... Lieve Glenn Vandaag was het weer zo ver; een eind rijden naar Groningen! En je deed iets waar mama wel lang naar uit had gekeken..je liep door dat grote ziekenhuis! En je keek je ogen uit. Er werd alle kanten op gelopen behalve de goede. Op een 'goed' moment was je t zat en bleef je fijn zitten. Midden in t ziekenhuis. Toen was mama daar weer om je te dragen. De zware poemel, waarvan we later wisten;11,5 kilo en 85 cm ;) 2 kilo sinds je ontslag! Supergoed! Dok vond je een supergrote jongen die er goed uitziet. En leuk ook.  Huilen deed je. Toen met de hartecho. Van tevoren had je die ambulance auto uit een kamertje met toestemming gepikt en was daar zo lief mee aan t spelen. Toen ik je oppakte om naar de ec...
Een reactie posten
Meer lezen

de blaadjes van de bomen

Ik kijk naar buiten. De regen en de wind die maken dat alle blaadjes van de bomen vallen. Herst in volle glorie.  Hier thuis hebben ze het weleens over sneeuw. Ik vertel ze dan dat het nog niet koud genoeg is daarvoor. Alles op z'n tijd.  Nog niet eerder zag ik de herfst zo aanwezig als nu. Iedere dag kijk ik naar buiten en kan ik bijna vertellen hoeveel blaadjes er liggen. De kleurenpracht erbij maakt het een wonderlijk geheel. Als in een schilderij maar dan in het echt en nog veel mooier.  Ik word er blij van en tegelijk ook bang.  De wind. De regen. De tijd om dingen los te laten. Al ben ik blij dat het gewoon maar gebeurd en we het niet in de hand hebben. Dat we het moeten doen met de aanwezigheid van het nu. De uitdaging van het omarmen van dingen waar we geen controle over hebben.  Het leven met volle teugen. Met alles wat daarin leeft. Vreugde, maar ook mijn pijn en angst. Zo kan het blauw van de zomer net zo mooi zijn als het grijs van de herfst 💛 ...
Een reactie posten
Meer lezen