Lieve Glenn
Als ik naar je kijk dan lijkt het net even alsof k eventjes in de hemel een kijkje mag nemen. Die waggelende voetjes, je bent net een pinguïn! Zo ga je steeds weer een stapje verder. Daarna besluit je toch maar weer te gaan kruipen. Dat gaat nu eenmaal nog steeds even sneller.
Mama heeft hier zolang op gewacht en zich afgevraagd hoe het eruit zou zien. Ik kon me er echt niets bij voorstellen, dat je dat zou kunnen. Niet dat ik twijfel aan jouwn onvermogen, maar meer omdat ik het niet voor me kon zien. Het zou zo'n ongelooflijke stap zijn, in jouwn leven. En in dat van mama. Ik wist altijd wel dat het me aan het huilen zou maken. Dat deed de eerste keer losstaan al. Alsof we er een tijdperk mee afsluiten. Het baby zijn. Het huilen komt dan voornamelijk door die 5 weken die we eigenlijk samen hebben gemist. We hadden niet de luxe om jou dichtbij ons te hebben. Hoewel mijn wereld ophield, de dag nacht werd, stond de tijd niet stil.
Eigenlijk raakt het mama het meest omdat het lopen aangeeft dat de tijd niet stilstaat en ons leven samen weer verdergaat. Het is niet gewoon of vanzelfsprekend, maar wel zo goed en fijn! Het laat me beseffen dat ik dankbaar mag zijn voor de tijd die we hebben gehad en nog zal komen. Ook het idee dat ik me geen zorgen meer hoef te maken over dingen die eerder zo belangrijk leken. Ik vind het een mooi cadeau, maar ook weleens een dikke vloek. Hoewel ik het niet zo probeer te bekijken, kan ik er niets aan doen dat het zo nu en dan zo voelt. Alles voelt zo enorm intens, dat ik ervan moet huilen. Brullen. En dan niet kan stoppen. Mama zou het ook wel fijn vinden van de gewone dingen wakker te liggen, zoals een buil, een valpartij, een snottebel of een prikje bij het consultatiebureau. Ik kan het niet. Het lijkt me zo enorm fijn om dat te kunnen. Een soort van luxe. Ik maak me druk over of je nog wel ademhaalt en je überhaupt nog wel in leven bent, al wordt dat steeds iets beter. Het gaat immers heel goed met je. En de tijd heeft ook niet stil gestaan voor mama's herstel. Ik kan inmiddels weer vooruitkijken en toekomstplannen maken. Voor mezelf en samen met papa. Dat had ik vorig jaar nog niet kunnen bedenken. Een jaar in therapie heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen.
Mama is apetrots op jou! En ook een beetje op zichzelf :-)
Liefs
Je Mama
Als ik naar je kijk dan lijkt het net even alsof k eventjes in de hemel een kijkje mag nemen. Die waggelende voetjes, je bent net een pinguïn! Zo ga je steeds weer een stapje verder. Daarna besluit je toch maar weer te gaan kruipen. Dat gaat nu eenmaal nog steeds even sneller.
Mama heeft hier zolang op gewacht en zich afgevraagd hoe het eruit zou zien. Ik kon me er echt niets bij voorstellen, dat je dat zou kunnen. Niet dat ik twijfel aan jouwn onvermogen, maar meer omdat ik het niet voor me kon zien. Het zou zo'n ongelooflijke stap zijn, in jouwn leven. En in dat van mama. Ik wist altijd wel dat het me aan het huilen zou maken. Dat deed de eerste keer losstaan al. Alsof we er een tijdperk mee afsluiten. Het baby zijn. Het huilen komt dan voornamelijk door die 5 weken die we eigenlijk samen hebben gemist. We hadden niet de luxe om jou dichtbij ons te hebben. Hoewel mijn wereld ophield, de dag nacht werd, stond de tijd niet stil.
Eigenlijk raakt het mama het meest omdat het lopen aangeeft dat de tijd niet stilstaat en ons leven samen weer verdergaat. Het is niet gewoon of vanzelfsprekend, maar wel zo goed en fijn! Het laat me beseffen dat ik dankbaar mag zijn voor de tijd die we hebben gehad en nog zal komen. Ook het idee dat ik me geen zorgen meer hoef te maken over dingen die eerder zo belangrijk leken. Ik vind het een mooi cadeau, maar ook weleens een dikke vloek. Hoewel ik het niet zo probeer te bekijken, kan ik er niets aan doen dat het zo nu en dan zo voelt. Alles voelt zo enorm intens, dat ik ervan moet huilen. Brullen. En dan niet kan stoppen. Mama zou het ook wel fijn vinden van de gewone dingen wakker te liggen, zoals een buil, een valpartij, een snottebel of een prikje bij het consultatiebureau. Ik kan het niet. Het lijkt me zo enorm fijn om dat te kunnen. Een soort van luxe. Ik maak me druk over of je nog wel ademhaalt en je überhaupt nog wel in leven bent, al wordt dat steeds iets beter. Het gaat immers heel goed met je. En de tijd heeft ook niet stil gestaan voor mama's herstel. Ik kan inmiddels weer vooruitkijken en toekomstplannen maken. Voor mezelf en samen met papa. Dat had ik vorig jaar nog niet kunnen bedenken. Een jaar in therapie heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen.
Mama is apetrots op jou! En ook een beetje op zichzelf :-)
Liefs
Je Mama
Reacties
Een reactie posten