Doorgaan naar hoofdcontent

Een jaar samen

Lieve Glenn

Hoe stormachtig kan het leven zijn? Dat het zo was, kan mama wel stellen. Hoe diep kun je gaan? Mama is wel vaker diep gegaan, maar het lijkt niets als ik het vergelijk met als het om jou gaat, m'n eigen kind. Toen ik mama werd, kwamen er gevoelens die ik nog nooit had gevoeld. Voor niemand niet. Alleen voor jou. Het zal dat ene wel zijn, wat alleen moeders voor hun kind hebben, om hun kroost een veilige basis mee te geven, een vangnet. En die daarom ook bij niemand te krijgen is, doordat mama je 9 maanden bij zich heeft gedragen.

Je werd geboren. Niet alleen dat, ik werd ook geboren, als mama. Wat een eervolle taak! Die eerste 3 weken waren zwaar. De boosheid die k soms op jou botvierde. Het niet willen drinken. Het steeds huilen. Mama snapte het gewoon niet en zocht een reden om de dokter te bellen en er met je naar toe te gaan, maar die was er niet. Mama was voornamelijk boos op zich zelf. Ik leek te falen.
The rest is history

Dat ik jou na 3 weken al los moesten laten, maakte dat ik niet minder moeder was, besef ik nu. Jij was geboren. Dat er ook kinderen gezond worden geboren, is een lot uit de loterij. Zelfs dat er geboren word..het is een luxe. Meer dan luxe. Ik ben blij met jouwn leven. Ik mocht kennismaken met een andere wereld, die mama dwong tot een intenser leven. Een leven die meer naar de basis gaat. Niet altijd een pretje. Want rouwen om een kind dat bijna dood was, gaat niet over rozen. Het zijn ontzettend diepe dalen. De angst dat je er alsnog tussen uit kunt piepen, is er nog steeds. Al verdwijnt t naar de achtergrond, omdat ik ook zie wat voor kracht je bezit!

Wat ben jij een lekker kind. Met je vrolijkheid, je vreselijke eigenwijsheid (waardoor mama nogal eens op de proef wordt gesteld)
En vandaag dus iets te vieren. Een jaar samen! Een jaar geleden liepen we samen het Deventer Ziekenhuis uit, om aan ons leven thuis te beginnen. Spannend was het vooral. M'n mannetje opnieuw leren kennen en ontdekken hoe leuk het leven met jou is..

Wat ben ik blij met jou. Ondanks de hoge prijs die ik ervoor heb moeten betalen. Je bent er ♡

Liefs
Je Mama

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Elf jaar later

Is het niet mooi om te merken hoe veerkrachtig een mens kan zijn?  Dat er weer lucht komt in een trauma. En het trauma niet langer meer een trauma heet? Niet dat de ervaring weg is. (Daar kun je op hopen als je er middenin zit)  Nee, het is niet meer licht ontvlambaar. Het hangt niet meer boven je hoofd als een donkere grijze massa die je overal achtervolgt.  Ergens laat je het dan toch los. Heel voorzichtig laat het los, als een lijm die zijn kleefkracht verliest, zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Nog altijd word ik er door geroerd. Of dat ik soms huil wanneer ik iemand vertel over toen. Dat is niet erg, want het mag er ook gewoon bij horen. Het hoeft niet weg. Net als littekens. Deze zie je alleen niet direct. Hij zit immers op mijn hart. En dat heeft ook weer wat fijns in zich.  En niet alleen dat. Elf blijkt ook de leeftijd van de ontelbare, soms mooie (levens)vragen.  "Toen ik een baby was en mijn hartje erg ziek ging de dokter toen hier *wijst naar ...
Een reactie posten
Meer lezen

Klaar

Vandaag kreeg je die felbegeerde klavertje 4. Zo'n mooie groene voor aan je tikiring met al die andere tiki's die staan voor een behandeling. Mama nam em in in ontvangst en degene die em gaf riep nog hoe fijn t was. Jaja heel fijn. Tuurlijk. 1 groot feest... Lieve Glenn Vandaag was het weer zo ver; een eind rijden naar Groningen! En je deed iets waar mama wel lang naar uit had gekeken..je liep door dat grote ziekenhuis! En je keek je ogen uit. Er werd alle kanten op gelopen behalve de goede. Op een 'goed' moment was je t zat en bleef je fijn zitten. Midden in t ziekenhuis. Toen was mama daar weer om je te dragen. De zware poemel, waarvan we later wisten;11,5 kilo en 85 cm ;) 2 kilo sinds je ontslag! Supergoed! Dok vond je een supergrote jongen die er goed uitziet. En leuk ook.  Huilen deed je. Toen met de hartecho. Van tevoren had je die ambulance auto uit een kamertje met toestemming gepikt en was daar zo lief mee aan t spelen. Toen ik je oppakte om naar de ec...
Een reactie posten
Meer lezen

Dingen die me bezighouden #3

1. Het was zo'n dag die goed begon. Ik stond op tijd op om m'n ochtendprogramma af te draaien. Het kroost kreeg te eten, kleren aan en gingen naar school en schooltje. (Nog maar 3 dagen!) Halverwege de dag voerden ruzies en boosheid de overhand, wat niet meer stopte. Van narigheid vloog ik em in m'n eentje . Dit keer naar de Hema. Voor de jufjes.  2. Vorige week speelde Glenn op de kinderboerderij met z'n klasje. Hij mocht bij zijn ene juf in de auto, zo vertelde hij. "Juf E heeft een Renault! En juf T een Seat". Het was dezelfde kinderboerderij waar ik met hem was, in een ander tijdperk. Hij was nog net geen 2. Hij huilde alles bij elkaar die ochtend. Deze keer niet. (Gelukkig voor z'n juffen) Hij speelde de hele dag heerlijk en sliep ook heel goed die nacht.  3. Als (dubbele) mantelzorger heb ik in de week niet heel veel tijd voor mezelf. Het is wel echt nodig dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik schafte daarom een halve nieuwe garderobe aan, waarond...
Een reactie posten
Meer lezen