Verhalen over ons alledaagse leven. Zo gewoon dat het bijzonder is.

Het was gewoon een poes, die poes van ons. Ik had haar zelf uitgekozen. Ooit, op een boerderij. Ik wilde een witte, maar de witte was geen vrouwtje. Deze zou het daarom worden. Wit met zwart en onder haar neus een typisch zwart snorretje. Een echt maatje voor onze andere poes.  Ze kroop in alle bakjes. In alle dozen en op alle dekentjes, waarna ik verzuchtte over wat voor een haarbal ze eigenlijk was. Met haar altijd natte neus waarmee ze tegen je arm tikte en die tong, die altijd over je hand likte. Eentje die met je meeliep als je een rondje buiten liep. Zo liep ze een keer mee tot aan de supermarkt. Ik liep toen gauw naar binnen, om meteen te hopen dat ze me niet gevolgd was, de winkel in.  Zoals ze altijd melk dronk uit de bekers van het kroost als we even de andere kant op keken. Ze was eigenlijk heel normaal en gewoon, die kat van ons. Ze was er altijd. Een aanvulling in het huis. Net als een meubel. En eigenlijk veel meer dan dat. De eerste jaren zonder kinderen.  ...

Ik staar van buiten, waar de zon in al haar enthousiasme schijnt, naar m'n handen. Kapot en droog van al het wassen.  Het deed me ergens aan denken, want bijna 6 jaar geleden was dit ook. Alleen scheen de zon niet. Het was donker.  Een crisis, die wel even zou duren.  Inmiddels zitten we weer in crisistijd. Dit keer dan wel met de rest van de wereld. En het is niet donker. Want jij bent hier, bij ons :)  Misschien is t dat ik dit zeg omdat ik je moeder ben, maar ik vind je een buitengewoon groot talent. Een talent in wat het leven werkelijk inhoudt. Want het pad met jou is niet altijd even goed zichtbaar. Het loopt wat kronkelig. We vallen ons soms een hoop builen aan de hobbels en gaten. Het vaakst loop je voor ons uit. Soms laat je het toe dat je moeder voorop mag lopen en soms lopen we naast elkaar.  Het is roeien, kapseizen, een nat pak halen en weer de boot in. En dan gebeurd het, wanneer ik het niet verwachtte; je laat ons de mooiste vergezichten zien. De ...

Ik zag ze in de winkel. Twee mensen op leeftijd. Een paar. Ze hoorden bij elkaar. De man maakte de losgeraakte veters vast van zijn vrouw. Een bekend aandoenlijk gezicht. En stiekem vroeg ik me af hoe dat zou zijn als wij dat later zijn. Oud.  Want dat het leven veel wendingen kan nemen weten we inmiddels wel. Grote hoogtes en diepe dalen. Van hoge berg hard naar beneden donderen. Of gaande weg steeds iets verder omlaag.  Het zijn een soort van spanningsvelden. Een kruispunt. Welke kant gaat het op? Wie gaat waarheen? Of blijft de ene achter en gaat de ander op pad?  Mag het even zo zijn? Dat je elkaar die ruimte geeft? Dat het leven voor je deur staat en vraagt om aanpassingen? Is het niet van de een, dan wel van de ander? Geven en nemen en soms de ene meer dan de ander. En er zijn grenzen. Oja. Zeker wel.  Iedere keer is het weer een kunst. Een kunst om elkaar ergens in het midden weer tegen te komen. Het blijft een hele klus. En soms lukt het gewoon ni...

Liefste Glenn,  Het jaar vloog alweer voorbij. We mochten weer met jou naar Groningen! Je vroeg er al een week naar. Je was immers, zo waren je eigen woorden, 'zoo ziek!' 'Ik moet naar de dokter, mama!'. Nee hoor liefje. Vijf en half jaar geleden, toen was het goed mis met je inderdaad. Maar nu, ik kan je amper bij houden. Je rent, eigenlijk vlieg je bijna door de lucht. En dat allemaal met 2 van die pretogen, waarin je lichtjes ziet schijnen. Mijn hart danst ervan. (En m'n hoofd, die slaat op hol, zo overprikkeld als ik dan ben. Ik hoor amper meer wat je zegt, of wat iemand überhaupt zegt. De dokter vroeg of ik vragen had; ik heb geen idee. Ik kan mijn eigen gedachten niet eens meer horen)  Eerst mocht je weer voor je lengte en gewicht en een ecg. En toen de hartecho. We mochten nog even wachten op de gang. Je vloog op een fiets door de gang heen. 'Mamaa! Mamaa! BUURMAN EN BUURMAN OP TV! MAG IK DAT KIJKEN?!' 'Nog even wachten liefje. De dokter komt je z...

Voor alle dagen van het afgelopen jaar;  De dagen van vermoeidheid. De dagen van eindeloos. De dagen van het huilen, de dagen van rouw. De dagen van bitterheid. De dagen van de moed erin. De dagen van alle emoties door elkaar. De dagen van zorgen. De dagen van frustratie om lege handen. De dagen van eenzaamheid. De dagen van het vechten tegen onszelf. De dagen van de goeie grap. Voor alle dagen van boos. De dagen van lieve mensen. De dagen van gedragen worden. De dagen van negatief. De dagen van veroordeling. De dagen van verbroken verbindingen. De dagen van het loslaten die ik niet meer zelf kon dragen. Voor alle dagen van verstikking. De dagen van een open hart voor eindeloze dankbaarheid. De dagen van het vooruitzien in nieuwe mogelijkheden. Voor de dagen van stom. De dagen van trouw blijven aan geliefden. De dagen van worsteling door de dagen. De dagen van gewone dingen. De dagen van moed over het ongewisse. Voor alle harde lessen. Voor alle nieuwe dagen. Voor alle dagen van bo...

December.  Ik schreef pas geleden over deze maand. Ik zie de irritante - pardon my french - kutquotes voor bij komen: 'make it a december to remember'.  Deze ouwe zuurpruim vraagt zich meteen af hoe het dan met die andere maanden moet. Het jaar heeft nu er nu eenmaal 12 en om het nou allemaal op deze te gooien. Voor december moeten we leven. Vergeet het maar. Ik weiger.  En toen werd het toch een maand van die kutquote. Nee, ik vroeg er niet om. Het gebeurde. Zomaar. (Om mij, ons te pesten denk ik heel soms) Ik denk dat het leven een cursus kickboksen heeft gekregen. Er vielen ontzettend rake klappen.  Gejankt heb ik van de pijn. Met een bloedneus, een blauw oog. 'VIND JE DIT NOU LEUK?!' vroeg ik verbeten.  Ik kon terugvechten, maar deed het niet. Weglopen was ook een optie geweest. Of eigenlijk niet, het zou me achterna gekomen zijn met nog rakere klappen.  En toen waren daar mensen met doeken voor m'n bloedingen, zalf voor mn blauwe oog en een liefdevolle...

Het is december. De maand van de veronderstelde mooie dagen. Het samenzijn. Het genieten.  Ooit was dat zo maar als ik zeg dat het nu wat minder is, ben ik negatief en dat mag ik eigenlijk niet zijn. Ik hoor dat vaak om me heen. Een maatschappij die roept dat er voor ieder iets wat niet fijn is wel een remedie is.  'Ga maar naar een psycholoog, dan wordt je misschien wel wat positiever'.  Nee. Ik ga er niet heen. Niet voor dat. Iets wat zich oplost door het maar gewoon te zijn. In mijn positie is het niet meer dan logisch dat ik me zo voel.  Ik wil het eigenlijk niet eens negatief noemen, maar het is zo maatschappelijk verantwoord. Ik ben niet maatschappelijk verantwoord.  Er gebeurd nogal veel op het moment Dingen die mij niet in mn koude kleren zijn gaan zitten. Iets wat door mn aderen gaat, net zoals die adrenaline die me soms achtervolgt. Dus ik ben soms of vaak negatief. Soms blij en soms moe en soms niet blij. Het zij zo.  Wat ik trouwens ook ben is d...